|
Terug naar gedichten index
Verdriet woont hier niet
Geen knipoog
naar donker
te denken houvast te hebben
in enige spelonken
die het licht in handen moesten werpen.
Water mag sijpelen
als zilte tranen
die gezoet en getroost worden
in beekjes van geluk.
Bergen van trots
mogen sterken aan idealen
die eens verloren
in dalen woonde
naast een pad van eenzaamheid.
Het weiland vol klavertjes
gezaaid
door intense liefde
laat diepste sporen na
voortgetrokken door de ploeg
van zijn hele zijn
Het siert zo
te durven zijn
wie je bent als kracht.
Verander geen water, bergen of tranen
de oogst zal zoveel mooier
zijn
als morgen de pijn wegkust
in een nieuwe dag.
© Duvera
|
Duvèra ©
2007 |