|
~ Jij.. hebt mij nooit huilen gegeven ~ 
Op het veld tussen eenzaamheid tracht ik de verloren wortels te voeden. Ik heb ze nog… mijn idealen . Maar wie heeft de afstand bepaald? Het pad naar de bloementuin verschuilt zich onder mijn schaduw stappen. En nog nooit ben ik zo stil geweest in verdriet. Zoekend naar mijn eigen ik en ik eigen mijn zoektocht toe aan enorme dieptes. En hoezeer ik je mis mijn zoon want ik geef ons nooit op ! Geweende waters langs mijn stille wangen vullen de oevers van verlangen. Ik heb ze gelaten om mijn pijn Maar nooit om jou ! want ::: Jij hebt mij nooit huilen gegeven. ::: Duvèra © herschreven op 13-01-07 © poem uit -2005 ©
|