|
’t zijn de ogen vensters van mededogen die de kleuren vangen van harten met leed behangen ’t zijn de schermen en toetsborden voortjagende horden haastige zoekers in de bermen ’t is de melodie, herkend uit een vluchtige aanraking valt weg angstige bewaking gevoel niet meer gemend waar water en licht elkaar ontmoeten harten opspringen als kikkers zo hoog daar is het sprookje, de regenboog kunnen wij echt met ons hart uit de voeten Hans van Druten © 24-11-06 |
Regen
|
|
schakel beuken
twee breed-ronde, zwaar-volle beuken gedrapeerd langs een volmaakt stil beekje zuigen zoveel licht uit zon en ogen dat de schemering zich geen raad meer wist er loopt een pad langs, gras en bloemen duwen mensenbenen weg aan de overkant een berk, zwaar behekst met bulten van weten en sprieten als antennes de tijd spookt om de beuken en schakelt van toen naar nu en weer terug moerascipres stuwt monniken als stille beelden uit de aarde wortelend in grenzen tussen aarde, lucht, gevoel en tijd zij zingen stil over de oerstrijd over geboren worden, duister en licht en ook over verlaten worden aan het lot het pad naar deze goddelijke plek loopt langs modderige paardenhoeven slingert langs plas en drek je komt er met bezwaard gemoed om het aan beuken, cipres, berk en het moeras af te geven de weg terug is altijd stil 4-11-01 HvD herschreven 8-12-06 |
in een groen lint |
